Fadime’s Story
“A fadimem alır seni kaçarım...”
Rivayet bu ya!
Çayelinden öteye giderken yali yali
Dursun görür Fadime’yi olur şeklin yok hali!
Peştemali al güllü salınmada rüzgarda
Yüreği sarsıntıda ha bu Dursun Hovarda
Közde kavrulmuş fındık misali yanıyorken bedeni
Der Fadime; çalıp durma bu saatte Sezeni
Gözleri finduk gibi alev alev çakmakta
Her gördüğü ademi yari Dursun sanmakta
Bir finduğun içini yar senden ayrı yemem
Ben sana varamazsam kendime adam demem
Hemen da duyuliy kara sevdanın hasi
Tabancanin sapinda Fadimenin var Fa’si
İkiside bilmiy ki sevda yollari taşli
Fadimenin babasi bu aşka yandan çarkli
İstiyordu Fadime parmağinda yüzükler
Dolan dolan bitmiyi Ardeşen’de düzlükler
Oynadi kiz oynadi durmanin ne kâri var
Arhavi’den duyuldu Fadime’nin yari var
Yayla yollari taşli akmiyor dereleri
Hamsi baluğu gibi sallanir bedenleri
Ben seni sevdiğumi dünyalara bildirdum
Al götür beni Dursun ben kaydimi sildurdum
Kemençe vuriyordi horonun en hasini
Fadime gece kapti taragini tasini
Tabancanin sapini gülle donatacaklar
Söz vermişti Dursuni şevkle oynatacaklar
Duyuldi piştov sesi merak ettiler niçin
Fadimeyi vurdilar bir avuç namus için
Yaylanin çimenuna gömdilar fadimeyi
Çeyuzluk peştemalla sardilar cenazeyi
Dediler Dursunaki fadime yatay orda
Dellendi koca oğlan yürekler hepten korda
Ordunun dereleri akti yukari akti
Uşaklarin bu aşki yakti dünyayi yakti
Işın ERGÜNEY